"همیشه می توان تولدی دوباره داشت..به روز شدن شبهای یکشنبه "

محرم

آیا عمل حسین بن علی "ع" القاء نفس در تهلکه نیست؟

سوال : اگر امام حسین(ع) علم و آگاهی به کشته شدن خویش داشت، چرا اقدام به چنین عملی کرد؟ مگر حفظ خون و حراست از جان، آن هم خون پاک و معصوم واجب نیست؟ مگر خداوند در قرآن نفرموده: "و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکة" این که القاء نفس در تهلکه (1) "با دست خویش، خود را در مهلکه نیندازید." آیا عمل حسین بن علی "ع" القاء نفس در تهلکه نیست؟

جواب : این که القاء نفس در تهلکه جایز نیست صحیح است،‌ اما قیام امام حسین"ع" القاء نفس در تهلکه نبود. چون:

اولاً: اگر کسی کشته شدن در راه خدا را القاء نفس در تهلکه بداند باید اغلب غزوات پیامبر اکرم"ص" را به همین حساب بگذارد. و نیز وجوب مقابله بیست تن از افراد نظامی در جنگهای اولیه اسلام که هنوز مسلمین قدرتی نداشتند در مقابل دویست نفر را باید القاء در تهلکه بداند و این به اجماع مسلمین صحیح نیست.

ثانیاً: آیه ای که در این مورد ذکر شده است که خداوند می فرماید: "و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکة"، "خود را بدست خویش در مهلکه نیندازید" به این معنا نیست که در راه خدا جهاد نکنید، که چنانچه کشته شدید خود را بدست خویش در مهلکه انداخته اید. بلکه ؛ آیه در موردی نازل شد که مسلمین در هنگام اقدام به جنگ مأمور بودند که هر کس بقدر وُسع و توان خویش، ساز و برگ و زاد و راحله بیاورد تا اسباب جنگ از اسلحه و آذوقه فراهم شود. و در اکثر تفاسیر آمده است که آیه، مربوط به انفاق مال برای جنگ با دشمن است، و منظور از آیه این است که خود را با ترک انفاق و ترک صرف مال در راه جهاد، با دست خود به هلاکت نیفکنید. چون کامل آیه عبارت است از: "و انفقوا فی سبیل الله و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکة و احسنوا ان الله یحب المحسنین"، "در راه خدا انفاق کنید و با (ترک انفاق) خود را به دست خود، به هلاکت نیفکنید! و نیکی کنید که خداوند نیکوکاران را دوست دارد."‌ علامه طباطبایی"ره" در تفسیر آیه فوق می فرماید: "انفقوا" (انفاق کنید) حاکی از وجوب تهیة مقدمات مالی جنگ است و آن عبارت از انفاق برای فراهم نمودن تجهیزات و آمادگی ها و وسایل جنگی است. و جمله "و لا تلقوا بایدیکم الی التهلکة" مطلق است، و منظور از آن، نهی از هر چیزی از افراط و تفریط است که موجب هلاکت می شود، چنانکه بُخل و انفاق نکردن مال، هنگام جنگ و جهاد، موجب بهم پاشیدگی نیرو و نابودی قدرت می‌گردد، و در نتیجه لشکر اسلام در پرتگاه هلاکت قرار می گیرد، زیرا دشمن بر او پیروز می شود، همینطور، زیاده روی و اسراف در انفاق مانند انفاق همه اموال، موجب فقر و درماندگی خواهد شد. که این دو، موجب انحطاط در زندگی و از میان رفتن آبرو خواهد گردید." (2)

ثالثاً: بین "انداختن در راه خدا با دست خود به هلاکت"، با انداختن خود به ضرر و مشقت در راه خدا بخاطر هدف امر به معروف و نهی از منکر، فاصله زیادی است. زیرا؛ اولی (انداختن خود با دست خود به هلاکت)، بدبختی و سیه روزی است، ولی دومی، سعادت ابدی می باشد. لذا بر اساس آیات قرآن و گفتار امامان معصوم"ع" جان نثاری و فداکاری و خود را به خطر انداختن و شهادت در راه خدا و امر به معروف و نهی از منکر، نه تنها "انداختن خود با دست خود به هلاکت" نیست، بلکه بزرگترین کرامت و شرافت برای یک انسان با عزّت است.

رابعاً: شهادت در راه خدا و جان نثاری برای خدا، به معنای هلاکت نیامده است. چون هلاکت در جایی است که اصلاً هیچگونه قصد قربت الهی در کار نباشد. خداوند در قرآن کشته شدگان در راه خدا را به منزلة زنده‌گان و شهدا فرض می کند و آنها را می ستاید و می فرماید: "و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون" (3) "آنهایی که در راه خدا می جنگند و کشته می شوند مرده نپندارید بلکه آنان زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می‌خورند."

منابع و مآخذ:1. بقره (2)، آیه1952. المیزان،‌ج1، ذیل آیه شریفه 3. آل عمران (3)، آیه169 برگرفته از کتاب: 72 پرسش پیرامون حماسه کربلا، خسرو تقدسی نیا





طبقه بندی: آیا عمل حسین بن علی "ع" القاء نفس در تهلکه نیست؟،  پاسخ به شبهات، 
برچسب ها: امام حسین(ع)،
به اشتراک گذاری:
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : شنبه 4 اردیبهشت 1389 | توسط : علی عباسی کیخنانی | نظرات()